Πίεση και ανατροπές
Προς ΛΑΟΥ η διαπίστωση μου δεν είναι9 μομφή προς τον προπονητή μας. Απλά βάσει αποτελεσμάτων και στατιστικών, η ΟΜΟΝΟΙΑ αντιδρά καλύτερα όταν βρίσκεται πίσω στο σκορ. Και για όσους νομίζουν ότι αυτό αφορά μόνο τα τελευταία τρία παιγνίδια της ομάδας, να θυμίσω κάποια παιγνίδια
1) Δόξα – ΟΜΟΝΟΙΑ
2-0 έχανε η ομάδα μέχρι το 35. Τελικό σκορ, 2-4 υπέρ μας αφού μετά που οι παίχτες μας είδαν τα «δύο στενά» (και με την είσοδο Μακρίδη) έκαναν το Μακάριο πίστα φόρμουλας-1 και έφεραν τα πάνω κάτω
2) ΟΜΟΝΟΙΑ – Ανόρθωση
Ο Καφού με το επιθετικό του φάουλ κατάφερε να σκοράρει νωρίς για την Ανόρθωση. Όμως η ΟΜΟΝΟΙΑ αντέδρασε και έκλεισε την «συγκυρία» και παρόλο που δεν κατάφερε να πάρει τη νίκη, έκανε πολύ καλό παιγνίδι από το σημείο του γκολ του αντιπάλου και μόνο από ατυχία (και το χεράκι της διαιτησίας) δεν κατάφερε να κάνει την ολική ανατροπή.
3) Εθνικός –ΟΜΟΝΟΙΑ
Θα διερωτηθούν κάποιοι γιατί αναφέρω το παιγνίδι αυτό. Μπορεί η ΟΜΟΝΟΙΑ να ήταν προβληματική στον αγώνα με τον Εθνικό, όμως το πάθος μετά τα δύο τέρματα που δέχτηκε η ομάδα ήταν εκεί. Η θέληση τους μάλιστα επιβραβεύτηκε με ένα γρήγορο γκολ στην επανάληψη, όμως το κοράκι είχε αντίθετη άποψη και η ανατροπή (έστω και η ισοπαλία) δεν ήρθε ποτέ
4) ΟΜΟΝΟΙΑ – Απέπ
Το σκορ τα λέει όλα. 0-3 στο 20λεπτο, 4-3 τελικό σκορ. Όσο κι αν κάποιοι ακόμη παραμιλούν για «εύνοια» της ΟΜΟΝΟΙΑΣ στο συγκεκριμένο παιγνίδι, αν δεν υπήρχε η θέληση και η (αργοπορημένη) αφύπνιση των ποδοσφαιριστών μας ούτε 5 Χαπέσιηδες δεν θα μπορούσαν να μας δώσουν νίκη.
5) Ανόρθωση – ΟΜΟΝΟΙΑ
Η ομάδα όχι απλά αντέδρασε στο τέρμα του «Γιαννή» του ψεύτη, αλλά διέσυρε την ανώμαλη συγκυρία σε ένα κρεσέντο πάθους και θέλησης. Συγκινητική η αντίδραση των ποδοσφαιριστών μετά το τέρμα που δέχτηκαν.
6) ΟΜΟΝΟΙΑ – Απόλλων
Το τελευταίο και καλύτερο (κατ’ εμέ). Σίγουρα η χθεσινή εμφάνιση δεν είχε τον χαρακτήρα και ποιότητα του παιγνιδιού στο Παπ. Όμως υπήρχε κάτι άλλο. ΦΩΤΙΑ στα μάτια των παιχτών. Οι πανηγυρισμοί των παιχτών αλλά και του Λεμονή τα λένε όλα. Πίστεψαν στην ανατροπή, την κυνήγησαν και την πήραν. Ο ένας προσευχήθηκε και ευχαρίστησε το Θεό, ο άλλος πανηγύρισε σαν ΑΡΧΗΓΟΣ με τον ΛΑΟ ενώ ένας τρίτος νεοφερμένος το ευχαριστήθηκε σαν να ήταν στην ομάδα από καιρό.Ο προπονητής δε, θύμισε κάτι από το εκατοστάρι τότε στον πάγκο του Γαύρου.
Ναι η ομάδα λειτουργεί καλύτερα υπό πίεση. Την αγωνιστική πίεση αλλά και την «αγαθή» πίεση από την κερκίδα. Αυτή που πιέζει τους παίχτες να βγάλουν στο γήπεδο το κάτι παραπάνω και όχι αυτήν την εξοντωτική που ζήσαμε σε κάποια παιγνίδια.
Υπάρχει βέβαια και η άλλη όψη του νομίσματος. Όταν η ομάδα χάσει το προβάδισμα, τότε δεν παίρνει τη νίκη. Για του λόγου το αληθές (ασχέτως χρονικού σημείου που επιτεύχθηκε η ισοφάριση):
1) Απέπ – ΟΜΟΝΟΙΑ 1-1
2) ΟΜΟΝΟΙΑ –Σαλαμίνα 1-1
3) Αποέλ – ΟΜΟΝΟΙΑ 1-1
Και στα 3 αυτά παιγνίδια, η ομάδα κρατούσε τη τύχη της στα χέρια της και είτε από «αυτοκτονία» είτε από «συγκυρίες» ισοφαρίστηκε στο τέλος. Στα 2 απ’ αυτά δε, «χαχού» να τις φάμεν θέμας!!!! Ασχέτως ότι μέχρι το σημείο που προηγούμασταν δικαιούμασταν ακόμη 1-2 γκολάκια.
ΜΙΑ ΖΩΗ ΟΜΟΝΟΙΑ
