Το πρώτο θετικό...
Ξεκινώντας την περσινή περίοδο, κάπου μεταξύ της πρόκρισης επί της ΑΕΚ και των ηχηρών μεταγραφών του καλοκαιριού, δημιουργήθηκε η μεγάλη σύγχυση για το που θα έπρεπε να τοποθετηθεί ο πήχης για την Νέα (sic) ΟΜΟΝΟΙΑ στην μετά Δω.Σε εποχή. Κάπου εκεί χάθηκε το μέτρο και οδήγησε στον απόλυτο παροξυσμό ο οποίος επηρέασε και την απόδοση της ομάδας αφού μέχρι και ο κόουτς Τούτιτς έδειξε να ενεργεί περισσότερο ως οπαδός παρά ως τεχνικός.Δεν εξηγείται αλλιώς η υπεραισιοδοξία στις δηλώσεις του πρώην τεχνικού μας, ούτε και η υπερβολική εμπιστοσύνη που έδειξε σε κάποιους παίχτες στο δεύτερο γύρο, με αποτέλεσμα να αποδυναμωθεί η ομάδα στον πάγκο. Και τονίζω τη λέξη πάγκος, γιατί ναι μεν ο Στάθης είχε άμεση ή έμμεση συμμετοχή στο ένα τρίτο των τερμάτων της ομάδας φέτος, όμως όταν οι μπαταρίες του ποδοσφαιριστή στέρεψαν από τα συνεχόμενα παιγνίδια και ήρθαν οι τραυματισμοί, οι Κλέυτον και Παύλου ήταν ήδη αλλού. Φυσικά και ο Κλέυτον λόγω ποδοσφαιρικής ιστορίας έχει το δικαίωμα να αγωνίζεται σε παραπάνω αγώνες και όχι στη σκιά κάποιου άλλου, όμως εδώ ήθελα και τον Τούτιτς και τον Μιλτή να πείσουν τον ποδοσφαιριστή για το ρόλο που μπορούσε να επιτελέσει στην προσπάθεια του τίτλου.
Είναι ένα πράγμα λοιπόν, να μπορούμε να φέρνουμε οτιδήποτε καλό κυκλοφορεί στην αγορά και ταιριάζει στο πλάνο που λανσάρει ο εκάστοτε προπονητής και σ' αυτό τον τομέα είμαστε άπιαστοι κι άλλο πράγμα όμως το πως τους αξιοποιούμε και εάν μπορούμε να τους πείσουμε να βγάλουν το 110% των δυνατοτήτων τους για την ομάδα μας. Για να λέμε όλη την αλήθεια όμως, ακόμη κι ο Δώρος μπορούσε να πείθει παίχτες να έρθουν στην ομάδα και χωρίς τα ηγεμονικά συμβόλαια που προσφέρονται στις μέρες μας. Για όσους βγάζουν σπυράκια στο άκουσμα του “τέως” (Μπάι δε γουέι, επέρασες καλά το Σάββατο στο ΓΣΠ που εγυάλλιζεν η βούκκα σου που επκιάνναμεν το δευτερίο; Παλιά σου τέχνη κόσκινο), ας θυμηθούν τις μεταγραφές Γιωργαλλίδη, Βακουφτσή, Πάολο Ρινκ και Ζε Ελίας, που στο άκουσμα τους για τα δεδομένα της τότε εποχής, ήταν εφάμιλλα των φετινών “μπαμ”. Αυτό που μας έκανε να μην θέλουμε τον Δώρο ούτε ζωγραφιστό, ήταν το ότι οι παίχτες που μας έφερνε, παρά τον χαρακτηρισμό μπαμ (εδώ διαγράφουμε τον Γιωργαλλίδη από τη σχετική λίστα), δεν πείστηκαν ποτέ πως πρέπει να μας δώσουν κάθε ικμάδα δύναμης για τους στόχους της ομάδας μας.
Φαίνεται πως ο Λεμονής αυτό το έχει διαπιστώσει. Η πλέον χαρακτηριστική περίπτωση αυτή του Ντούρο. Ο Αλβανός είναι ένας ποδοσφαιριστής αξίας που όμοιος του δεν υπάρχει στην Κύπρο. Δείτε τους αγώνες του με την Εθνική του και συγκρίνετε με τους αντίστοιχους του στους δύο άλλους “μεγάλους” και θα καταλάβετε πως ο Ντούρο υπερέχει κατά πολύ. Όμως, ενώ ο Κεόφσκι είναι ένας “αστέρας” στη Δύση του και ο Μπαρτόν ένας παίχτης σταθερός στην μετριότητα και οι δύο έχουν προσφέρει περισσότερα από τον δικό μας στο φετινό πρωτάθλημα.
Θυμηθείτε λίγο τον Ντούρο του ΟΑΚΑ και του ΓΣΠ με ΑΕΚ και Σίτυ και μετά συγκρίνετε με τον Ντούρο των ντέρμπι. Τα καλά στοιχεία του Αλβανού λοιπόν, δεν αφήνουν ασυγκίνητο τον Τάκη Λεμονή. Διαπίστωσε ιδίοις όμμασιν πλέον, πως το πραγματικό πρόβλημα της ΟΜΟΝΟΙΑΣ δεν ήταν ούτε η ομοιογένεια, ούτε η ανετοιμότητα ποδοσφαιριστών. Δεν εξηγείται άλλως πως δείχνει πίστη τόσο στον Ντούρο, όσο και στον Πάντιτς αλλά και τον Μπαγκούρα. Παίχτες οι οποίοι ο καθένας για άλλο λόγο δεν είχαν πολλές πιθανότητες παραμονής στο ρόστερ της ομάδας. Θεωρεί ο τεχνικός μας λοιπόν, πως αυτός έχει τον τρόπο να βγάλει το μάξιμουμ από όλους τους ποδοσφαιριστές μας. Είναι γι αυτό που τονίζει ο Λεμονής ότι η ΟΜΟΝΟΙΑ δεν χρειάζεται μεγάλες αλλαγές.
Κάποιοι προσέτρεξαν να δηλώσουν πως η “κότα με τα χρυσά αυγά” είναι πλέον στείρα, μετά και τη δήλωση Λεμονή για 3-4 μεταγραφές πρώτης διαλογής και ίσως κάποιων “ανέξοδων” μεταγραφών πάγκου. Φυσικά και αυτό απέχει από την αλήθεια, αφού η ρευστότητα της ΟΜΟΝΟΙΑΣ δεν οφείλεται στη τσέπη του ενός, αλλά στην μεγάλη εμπορευσιμότητα της ομάδας. Όταν γίνει ο απολογισμός στην Γενική Συνέλευση του σωματείου, θα πεισθούν κι αυτοί οι άπιστοι Θωμάδες.
Έτσι, με αυτά τα δεδομένα, ο Λεμονής παίρνει τον πρώτο του θετικό βαθμό. Τουλάχιστον από τη δική μου πλευρά. Βλέποντας και τα αποτελέσματα του σχετικού poll στο kifines.com είναι φανερό πως ο τίτλος χάθηκε από λάθη τα οποία θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί. Είναι αυτά τα λάθη που επιχειρεί να διορθώσει ο Λεμονής, αρχίζοντας από τη νοοτροπία.
“Στο πρωτάθλημα δεν υπάρχει δεύτερος...”. Και η ΟΜΟΝΟΙΑ δεν μπορεί να πανηγυρίζει οτιδήποτε άλλο εκτός από πρωτάθλημα. Αυτό είναι το μήνυμα που θα περάσει στο μυαλό των ποδοσφαιριστών του ο Σερ Τάκης, στην περίοδο προετοιμασίας. Για όσους θα μείνουν και για όσους θα έρθουν, το ζητούμενο είναι ένα. Επιτέλους μετά από δύο δεκαετίες, να υπερισχύσει το αίσθημα του “εμείς, οι νικητές” παρά το “εγώ...και ό,τι βρέξει ας κατεβάσει”.
ΜΙΑ ΖΩΗ ΟΜΟΝΟΙΑ
AB
