Εξηγήσεις και λίγη υπομονή
Την περασμένη βδομάδα τα είπα από την ανάποδη. Τώρα θα τα πω και από την ίσια.Κανείς από μας δεν έχει την μαγική συνταγή φίλοι. Λέμε τις απόψεις μας και προβληματιζόμαστε.
Μετά από πληροφόρηση που έλαβα από έγκυρη πηγή - αναφορικά με το περιεχόμενο του πρώτου μέρους αυτού του άρθρου – αλλά και κάποια καλόπιστη κριτική, είμαι σε θέση να σας πω τα εξής:
1. Ο ισχυρισμός που είχα λάβει από ανεξάρτητες πηγές για απαγόρευση του συμβουλίου στις προπονήσεις δεν ισχύει... όχι τουλάχιστον όπως γράφτηκε. Επειδή κάποια πράγματα έχουν ερμηνευτεί απόλυτα, θα ήθελα να επισημάνω πως με αυτή μου την αναφορά είχα υπόψη μου συγκεκριμένο περιστατικό «κατσουφιάσματος» του προπονητή όταν πολύ υψηλά ιστάμενο μέλος της διοίκησης θέλησε να μιλήσει στους ποδοσφαιριστές.
Είμαι σε θέση να βεβαιώσω πως αυτό δεν ισχύει πια, μετά και από πρόσφατο «χέσιμο» που τους έγινε στην παρουσία του προπονητή, με την συναίνεση και του ιδίου. Να αναφέρω για την ιστορία πως αυτό το χέσιμο φαίνεται να λειτούργησε θετικά στην ψυχολογία τους και αυτό αναμένω να φανεί στο ντέρπυ.
2. Η αναφορά του Τάκη Λεμονή σε «πίεση που βάζει ο κόσμος στους ποδοσφαιριστές» και η οποία δημιουργεί προβλήματα, είχε ως στόχο να προστατεύσει τους παίκτες από το βάρος της ευθύνης και όχι να αποσείσει τις ευθύνες από τους ώμους του και να κάνει την πάπια ρίχνοντας το βάρος της ευθύνης στον κόσμο. Ωστόσο, παρά ταύτα, κύριε Λεμονή, πρέπει να παραδεχθείς, πως οι παίκτες που θέλησες να προστατεύσεις (η πλειονότητα τουλάχιστον, για να μην τους βάζουμε όλους στο ίδιο τσουβάλι) σε πρόδωσαν, προτού αλέκτωρ λαλήσει τρεις.
3. Η αναφορές μου σε ηγετικές αδυναμίες, δεν είχε στόχο να πλήξει προσωπικά τον κύριο Μιλτιάδη Νεοφύτου. Θυμίζω αναφορά μου πως «Ο Πρόεδρος μας ο Μιλτιάδης Νεοφύτου. Του βγάζω το καπέλο διότι είναι αγνός Oμονοιάτης και το απέδειξε. Με όλο το σεβασμό στην προσπάθεια του και όλα όσα έχει κάνει…». Αντίθετα έχω στόχο να κάνω εποικοδομητική κριτική και σαν τέτοια πρέπει να εκλαμβάνεται.
Ωστόσο εποικοδομητική κριτική ή μη, παραμένει πάντα κριτική. Και είναι εύκολο να την κάνει κάποιος που είναι έξω από τον χορό. Αυτή είναι η εγγενής αδυναμία κάθε φιλάθλου που δεν γνωρίζει λεπτομέρειες και καταστάσεις και μπορεί έτσι να αδικήσει κάποιους. Αντίστροφα, η δύναμη του κάθε διοικητικού παράγοντα, είναι ότι υπήρξε φίλαθλος και ως τέτοιος μπορεί αν αντιλαμβάνεται την ψυχολογία των φιλάθλων και ειδικά κάποιων που έχουν 7 χρόνια να πάρουν πρωτάθλημα.
Έτσι ξεκινώ την κάθε μου κριτική από την πιθανότητα να κάνω λάθος. Η αφετηρία μου όμως είναι το αγνό κίνητρο, όπως πιστεύω και του κάθε διοικητικού παράγοντα, που όπως εμένα, μπορεί να κάνει ανθρώπινα λάθη. Για να τελειώνω με αυτό, εγώ τον άνθρωπο Μιλτιάδη τον θεωρώ διαμάντι και λαχείο για την Ομόνοια. Ελπίζω μόνο, να του δοθεί ο χρόνος (επειδή Μιλτιάδη μου την υπομονή των οπαδών δυστυχώς την έχουν εξαντλήσει άλλοι πριν από σένα) να παράξει έργο και οικοδομήσει μία ομάδα για το μέλλον.
Επειδή πιστεύω – και πραγματικά τον πιστώνω με αυτό – πως αν του δώσουμε την μισή πίστωση χρόνου από όση δώσαμε σε κάποιους άλλους, θα μας βγάλει ασπροπρόσωπους. Για τα περί ηγεσίας, επιμένω. Δεν παίρνω κάτι πίσω. Κάτι μου λέει όμως πως και ο Πρόεδρος δεν διαφωνεί και πολύ μαζί μου. Όλα θέλουν το χρόνο τους.
4. Για τους ποδοσφαιριστές θέλω να πω κάτι, διότι τους άφησα έξω από τον μονόλογο μου. Γνωρίζω πως κανένας δεν έχει παράπονο από την ομάδα αναφορικά με το οικονομικό μέρος. Ο μοναδικός που έπαιρνε λιγότερα από την αξία του, τώρα θα πάρει αύξηση (ο μόνος που δικαίως το άξιζε). Όσον αφορά κάποιους άλλους με περγαμηνές, προσωπικά με έχουν απογοητεύσει και σίγουρα δεν έχουν «παίξει» τα λεφτά τους.
Και αυτό δεν έχει να κάνει με καμία επιστημονική υποστήριξη αλλά με το πάθος που καταθέτουν στο γήπεδο (και πάλι, αυτό δεν ισχύει για όλους, υπάρχουν εξαιρέσεις, ωστόσο το ποδόσφαιρο είναι ομαδικό άθλημα). Αν μέχρι το τέλος την χρονιάς δεν υπάρξουν δραματικές αλλαγές στην διάθεση ορισμένων να παίξουν ποδόσφαιρο, τότε προβλέπω – με σιγουριά – αποδεσμεύσεις «πρωτοκλασάτων».
5. Αναφορικά με την τελική μου εισήγηση στο άρθρο που όλοι διαβάσατε (Μία ομάδα ανθρώπων με διατεταγμένη υπηρεσία – και αν δεν μπορεί να γίνει από διοικητικά στελέχη λόγω χρόνου ας το κάνουν με επαγγελματίες… Oμονοιάτες όμως απαραίτητη προϋπόθεση - να βρίσκεται κοντά στην ομάδα, τους ποδοσφαιριστές. Να είναι τα μάτια και τα αυτιά του συμβουλίου. Να είναι όμως πάνω από όλα οι Απόστολοι της ιδεολογίας της Ομόνοιας.
Οι παρακινητές, οι σύμβουλοι, οι φίλοι, οι ψυχολόγοι τους.. όπως θέλετε πέστε το.)επιμένω στα λεγόμενα μου. Κάτι μου λέει όμως, πως αυτή όμως δεν είναι η κατάλληλη στιγμή. Αυτά τα πράματα είναι όπως τα συμπληρώματα διατροφής… ο μποτιμπιλτεράς πρέπει να τα παίρνει συνεχώς για να έχεις το επιθυμητό αποτέλεσμα σε ένα βάθος χρόνου. Δεν θα πάρει ξαφνικά το μαγικό χαπάκι και θα φουσκώσει!! Η αναγκαιότητα προσοντούχων επαγγελματιών δίπλα από τους ποδοσφαιριστές για να τους ενισχύσουν στον ψυχολογικό τομέα, έχει αποτέλεσμα σε μία ομάδα όταν χτιστεί μία σχέση μεταξύ τους και των ποδοσφαιριστών, σε βάθος χρόνου. Και αυτή την στιγμή δεν τον έχουμε.
6. Αυτή τη στιγμή η μεγαλύτερη ψυχολογική ντόπα που μπορούμε να τους δώσουμε είναι να νιώσουν πως οι οπαδοί δεν τους έχουν εγκαταλείψει. Πως πιστεύουν σε αυτούς. (Δεν το κάνουμε για αυτούς, σας θυμίζω.. για την ομάδα το κάνουμε). Αυτή η πεποίθηση του κόσμου ότι «Ναι… Μπορείτε!!», αν περάσει στους ποδοσφαιριστές, θα τους δώσει πίσω την πίστη στον εαυτό τους. Τώρα θα μου πείτε…. μα το αξίζουν, με το φαρμάκι που μας πότισαν; Έχει κάποιος καλύτερη εναλλακτική λύση ας την πει. Τα παρατάμε και φεύγουμε ή στηρίζουμε αυτό που έχουμε και ότι βγει;
Τελειώνοντας, θέλω να πω πως τα παραπάνω δεν αποτελούν σε καμία περίπτωση αναδίπλωση, για αυτά που είχα πει προηγουμένως. Θέλω όμως να είμαι δίκαιος και κυρίως ειλικρινής.
